เมื่อเริ่มเล่าเรื่อง

ในเหตุการณ์นี้มันผ่านมาแล้วหลายปีมากเลยนะครับ ถ้านับย้อนกลับไปก็จะประมาณเมื่อ 8 ปีที่แล้วนับจากวันนี้ที่ผมเขียนเรื่องราวนี้ ผมจำได้ว่าตั้งแต่สมัยที่ผมเรียนชั้นอนุบาลยันมัธยม 6 ผมก็เคยมีความรักแบบเด็กๆ หรือที่เรียกกันว่า POPPY LOVE (มันคือความรักแบบเด็กๆที่ใสซื่อ) มันผ่านเข้ามาในชีวิตของผมจนแล้วจนเล่าเวลาก็ล่วงเลยไปเรื่อย จนแทบจำอะไรไม่ได้เพราะว่ามันเร็วมาก จากเด็กกลายเป็นผู้ใหญ่ และจากผู้ใหญ่ก็จะกลายเป็นคนแก่ไปในที่สุด ด้วยเหตุฉะนี้เองผมจึงอยากที่จะบันทึกเรื่องราวต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของผมไว้ในหน้าเว็บบล็อกเเห่งนี้ ทุกความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันจะถูกถ่ายทอดจากความคิดส่วนตัวของผมลงไป จะเป็นเกี่ยวกับชีวิตประจำวันล้วนๆหรืออาจจะมีความรู้อะไรสอดแทรกลงไปบ้างก็ตามสมควรที่คนอย่างผมอยากจะใส่มันลงไป ผมก็เชื่อว่ามีอีกหลายๆคนที่อยากบันทึกเรื่องราวชีวิตของตัวเองลงไปในเว็บไซต์แบบนี้ แน่นอนว่ามันต้องถูกนำเสนอต่อประชากรของโลกรุ่นๆต่อๆไปอย่างแน่นอนตราบที่ยังมีคำว่า "อินเตอร์เน็ต" อยู่บนโลกใบนี้ ย้อนกลับไปเมื่อผมเป็นเด็ก ดวงชะตาของผมเกิดขึ้นในตระกูล "พลเยี่ยม" ในครอบครัวที่ฐานะทางครอบครัวจัดอยู่ในกลุ่มปานกลางค่อนข้างไปทางจน จำได้ว่าในช่วงหนึ่งของชีวิตเด็กอยากกินไอศกรีมมาก ร้องไห้อ้อนวอนแม่ปานว่าถ้าฉันไม่ได้กินฉันต้องสิ้นลมหายใจแน่ๆ (ความคิดในขณะนั้น) ซึ่งตอนนั้นมันเป็นความคิดแบบเด็กๆ และมันก็เป็นช่วงเวลาที่ครอบครัวของเราทำกิจการอะไรก็ล้มไม่เป็นท่าเสียหมดทุกอย่าง ภาพในวันที่แม่ต้องหาเงินเหรียญ ห้าสิบสตางค์หนึ่งเหรียญและเหรียญยี่สิบห้าสตางค์อีกสองเหรียญในกระเป๋าที่มีอยู่ในตอนนั้น เพื่อมาซื้อไอศกรีมในราคาหนึ่งบาทให้ผมกิน (ตอนนั้นจำได้ว่าเค้าประกาศว่าไม่ใช้เเงินเหรียญห้าสิบสตางค์กับเหรียญยี่สิบห้าสตางค์กันแล้ว) ต้องต่อรองพูดคุยกับคนขายไอศกรีมอยู่ตั้งนานแต่สุดท้ายเขาก็ต้องยอมให้ผมได้ลิ้มรสไอศกรีมไม้นั้นจนเท่าทุกวันนี้ผมไม่มีวันลืมมันได้ แม่ผมต้องอ้อนวอนคนขายไอศกรีมด้วยความที่อยากให้ผมได้กิน ภาพนั้นมันยังติดตาผมเท่าทุกวันนี้ นึกถึงเรื่องนี้ทีไร นำ้ตาผมก็เอ่อล้นออกมาทันที ผมสงสารแม่ผมมากแต่ตอนนั้นผมก็อยากกินมากเหมือนกัน จนผมตั้งปณิธานว่าโตขึ้นผมต้องไม่ให้แม่ผมลำบากอีกแล้วและผมต้องทำให้ได้ จนทุกวันนี้ก็แม่ผมก็เริ่มสบายแล้ว แต่ผมต้องให้ท่านสบายยิ่งขึ้นๆไปอีก ผมสัญญา